Cold heart

Part 3 ความทรงจำในวัยเด็ก

หลังจากที่หญิงทอผ้ากลับไปแล้วนั้น กษัตริย์หนุ่มที่บาดเจ็บได้คิดตริตรองถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนว่าทำไมเรื่องเช่นนี้จึงเกิดขึ้นได้ การที่ตนปกครองอาณาจักรด้วยความไร้หัวใจและมีพลังเวทย์อันหมาศาลนั้นผิดด้วยหรอ พระองค์คิดอยู่นานและก็มีบางสิ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวที่พระองค์ลืมเลือนไปแล้วนั่นก็คือต้นตอของสิ่งที่ทำให้พระองค์เป็นคนที่ไร้หัวใจและคำสอนของพระบิดา คำสอนของพระบิดาที่เคยตรัสกับพระองค์ในสมัยเมื่อยังทรงเยาว์วัย ว่า

ลูกเอ๋ย เจ้าเกิดมาพร้อมกับพลังเวทย์อันยิ่งใหญ่มากกว่าผู้ที่มีเวทย์มนตร์อื่นๆในโลกนี้ลูกเป็นผู้ที่หาใครเทียบเทียมได้ยากยิ่งเจ้าจะต้องกลายเป็นกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ยิ่งกว่าพ่อได้แน่ แต่ลูกอย่าลืมล่ะแม้ว่าจะมีพลังอำนาจมากแค่ไหนก็มักจะมีผู้ที่อิจฉาริษยาและคิดที่จะโค่นล้มลูกอยู่วันยังค่ำ เพราะฉะนั้นลูกจึงจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องมีหัวใจเป็นนักปกครองต้องรู้จักรักประชาชนและเอื้อเฟื้อแก่ทุกคนรอบข้างจงใช้ความจริงใจของลูกแลกความจริงใจของคนอื่นเพราะคนเหล่านั้นจักเป็นพลังคอยช่วยลูกได้ในยามที่ลูกนั้นลำบาก

ในที่สุดพระองค์ก็รู้แล้วว่าคำสอนของพระบิดานั้นเป็นความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้ พระองค์หลับตาลงนึกถึงคำสอนของพระบิดาทั้งน้ำตาและเผลอหลับไปในขณะที่หลับนั้นเองเรื่องในอดีตของพระองค์ก็หวนลำลึกขึ้นมาเป็นความฝัน เรื่องในสมัยที่พระองค์ยังเยาว์วัยยังเป็นเด็กน้อยน่ารักสดใส ในสมัยที่พระองค์ยังเด็กนั้นถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีแตกต่างจากเชื้อพระวงศ์องค์อื่นๆ เพราะพระองค์เกิดมาพร้อมกับพลังเวทย์อันมหาศาลซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เป็นที่ริษยาของเชื้อพระวงศ์องค์อื่นๆ ที่เกิดมาไม่มีพลังเวทย์หรือแม้แต่ที่เกิดมาพร้อมพลังเวทย์ก็ตามแต่พระองค์ก็หาได้สนใจสิ่งเหล่านั้นไม่ใช้ชีวิตสนุกสนานตามประสาเด็กไปเรื่อย จนกระทั่งวันหนึ่งพระองค์ได้หนีออกจากราชอาณาจักรที่พระองค์อาศัยอยู่ด้วยความเบื่อหน่ายที่ไม่มีใครอยากเล่นกับพระองค์และด้วยความที่ว่าพระองค์ทำอะไรก็ตามมักจะเป็นที่ริษยาของคนรอบข้าง พระองค์หนีออกไปยังหมู่บ้านแห่งหนึ่งและได้พบกับเด็กสาวคนหนึ่ง เด็กหญิงคนนั้นหน้าตาดูเศร้าสร้อยใบหน้าของเธอเปรอะเปื้อนเต็มไปด้วยคราบน้ำตา พระองค์จึงหยุดมองและเดินเข้าไปถามกับเด็กหญิงคนนั้นว่า

เธอเป็นอะไรหรอทำไมถึงหน้าตามอมแมมแบบนี้แถมเธอยังร้องไห้อีก เธอโดนใครรังแกมาหรอ

ฮือ ฮือ เราไม่ได้โดนรังแกหรอกเพียงแต่ไม่มีใครอยากเล่นกับเราทุกคนหาว่าเราเป็นตัวซวยเล่นอะไรกับเราก็มีแต่เรื่องราวทำให้หมดสนุก อีกทั้งยังเบื่อที่เราชอบถามโน้นนี่อยู่เรื่อยๆทำให้ไม่มีใครอยากเล่นกับเราเลย ฮือ ฮือ เด็กหญิงที่หน้าตามอมแมมเอาแต่ร้องไห้ตอบกลับพระองค์ทั้งน้ำตา

เมื่อพระองค์ได้ยินดังนั้นก็ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยนว่า

อย่าร้องไห้ไปเลยเราก็ไม่ต่างอะไรจากเธอหรอกไม่มีใครอยากเล่นกับเรามีแต่คนอิจฉาริษยาเราด้วยที่เราเกิดมามีพลังเวทย์อันมหาศาลและไม่ว่าจะทำอะไรก็มักจะโดดเด่นกว่าคนอื่นๆรอบข้างทำให้ไม่มีใครอยากเล่นกับเรา

เด็กหญิงเมื่อได้ฟังดังนั้นก็รู้สึกแปลกใจและสงสัยในตัวเด็กหนุ่มคนนั้นยิ่งนักว่าแค่มีพลังเวทย์กับทำอะไรก็โดดเด่นกว่าคนรอบข้างแค่นี้ทำไมถึงไม่มีคนยอมเล่นด้วยอีกทั้งเสื้อผ้าที่เด็กหนุ่มสวมใส่ก็แตกต่างจากเสื้อผ้าที่เหล่าชาวบ้านและพ่อค้าใส่ๆกันทำให้เธอสงสัยยิ่งนัก

เธอดูไม่เหมือนกับเด็กทั่วไปเลยเธอมาจากไหนหรอเด็กหญิงถามเจ้าชายน้อย

เด็กหนุ่มตอบกลับด้วยความสัจจริงว่า

เรานั้นเป็นรัชทายาทของราชอาณาจักรแห่งนี้

เมื่อเด็กหญิงได้ยินเช่นนั้น ก็รู้สึกตกใจอย่างมากที่รัชทายาท อันสูงส่งมาพูดคุยกับตนและเริ่มที่จะวางตัวไม่ถูก แต่ทันใดนั้นองค์ชายน้อยก็บอกกับเด็กหญิงคนนั้นว่า

ทำตัวตามปกติเถอะเราไม่ถือสาอะไรหรอก

ในเมื่อเธอเองก็ไม่มีเพื่อนเล่นงั้นต่อไปเราเป็นเพื่อนเล่นด้วยกันได้ไหมล่ะ พระองค์พูด

เด็กหญิงได้ยินดังนั้นก็ยิ้มแก้มปริที่ในที่สุดก็มีคนมาเล่นกับตนด้วยแม้ว่าจะเป็นรัชทายาทก็ตาม

แล้วเธอชื่ออะไรล่ะเราจะได้เรียกถูกองค์ชายถาม

เราชื่อ เรนัส เซเรนัส เรียกสั้นๆว่า เรน ละกันเธอล่ะชื่ออะไรเด็กหญิงพูด

เราหรอชื่อ ชาร์ แอสนาเบล

งั้นตั้งแต่นี้เราเป็นเพื่อนเล่นกันนะสัญญานะ เจ้าชายน้อยกล่าว

อือสัญญา เด็กหญิงตอบ

หลังจากนั้นองค์ชายน้อยก็กลับไปยังราชอาณาจักรของตนพร้อมกับความดีใจที่ได้เพื่อนใหม่แม้ว่าฐานะของทั้งสองจะแตกต่างกันก็ตาม